Vor og vinskapur

Mikið er vorið yndislegt. Ég horfi hérna útum gluggann og sé hvernig útsýnið breytis með hverjum deginum og allt verður grænna og ferskara. Það hefur reyndar aðeins vantað uppá hitann og það hefur dáldið reynt á þolinmæðina, sérstaklega eftir þennan óvenju harða vetur. Ég man að á þessum árstíma í fyrra gat ég labbað út á peysunni, það er ekki í boði núna. Þó svo að mælarnir sýni kannski 15 stig þá er kaldur og rakur vindur sem neyðir mann í jakka og helst klút um hálsinn.
Ellen og Daníel eru búin að vera dáldið veik. Ellen fékk lungna og eyrnabólgu fyrir 2 vikum og á sama tíma fékk Daníel enn eitt eyrnabólgu kastið. Ég sit hérna núna og heyri í Ellen, innan úr svefnherberginu, berjast við að draga andann. Ég er að bíða eftir að fara til læknisins eftir 4 tíma með þau bæði. Grunar að Daníel sé aftur kominn með eyrnabólgu og Ellen aftur með lungnabólgu. Það er ekki skrítið að maður sé dáldið sár útí veðurguðina þegar það leikur börnin manns svona grátt.

Finnst ég vera endalaust að kynnast nýju fólki þessa dagana sem eru auðvitað frábært. Fyrst má nefna fólkið í dönskuskólanum mínum. Ég er roslaeg heppin með bekk og það er góður andi í tímunum hjá okkur og við hlægjum mikið. Það eru tvær stelpur þar sem ég hef náð að kynnast mjög vel; Macarena frá Chile og Liza frá Filipseyjum. Fyrir utan það þá er ein í leikskólanum hans Daníel sem ég tala mikið við og við förum stundum eitthvað með krakkana í einhverja dagstúra og fleira skemmtilegt. Svo núna alveg nýlega eru það Luke og Zaza sem við erum farin að hitta oftar. Luke var reyndar skólafélagi Einars en eftir að hann kynntist kærustunni sinni þá eigum við svona aðeins meira sameiginlegt. Við Zaza náum líka vel saman þannig að við erum orðnar ágætar vinkonur.

Ég hugsa oft útí það hvað það hefur gefið manni mikið, og tekið reyndar líka, að flyta út fyrir landstaeina. Að fara aðeins út fyrir sitt comfortzone er ótrúlega lærdómsríkt og ég myndi aldrei vilja skipta þessu út þó þetta sé auðvitað búið að vera drulluerfitt líka. Ég hugsa ef ég hefði bara haldið mig heima þá hefði ég sennilega ekki kynnst mörgu nýju fólki og hvað þá látið reyna á þolinmæði, skilning, ákveðni, auðmýkt, hugrekki og þor! Hlutir sem ég hef séð og upplifað og opnað huga minn fyrir hafa breytt mér og gert mig að betri manneskju vona ég. Ég reyni að fanga hverju lífsreynslu og láta hana hafa hámarksáhrif á mig - það er að lifa! Það er það sem skapar minningar og hvað er lífið annað en upplifanir og minningar þegar setst er niður á ævikvöldinu?

Allt að gerast

Kominn tími til að endurvekja þetta blogg því mér finnst æði að lesa gömlu póstana mína. Milljón hlutir búnir að gerast síðan síðast og það verður ekki mikið farið útí það. Stefnan hefur verið tekin og markið sett hátt - einn póstur á mánuði!!!

Þetta telst semsagt sem einn póstur þannig að núna er frí í mánuð :D Eða bara ekki. Næst er það catch up póstur sem vonandi kemur í næstu viku.