Það sem er hins vegar ofarlega í huga mér þessa dagana er dáldið fyndið atvik sem gerðist um helgina. Við Einar fórum semsagt með Daníel í fyrstu tjaldútileguna hans núna um helgina. Samkvæmt límiðanum á tjaldinu okkar þá höfum við víst ekki farið í útilegu síðan 2004! Vá hvað útilegur hafa breyst mikið á þessum stutta tíma! Þegar litið var yfir tjaldsvæðið þá var ekki eitt einasta tjald að sjá heldur var það troðfullt af tjaldvögnum, húsbílum og hjólhýsum og jeppum! Við vorum í einu af 3 tjöldum á svæðinu - TJALDsvæðinu. Allavegana þá erum við í góðum gír fyrir utan tjaldið okkar að grilla sykurpúða og spjalla þegar nokkrir krakkar labba upp að okkur.
Krakki1: Eruð þið bara í tjaldi?
Við: Já
Krakki1: Er ykkur ekkert kalt?
Við (dáldið hissa)? Nei
Krakki2 (10 ára): Eruð þið fátæk?
Þarna sprungum við úr hlátri en viðurkenndum eins og var að við værum bláfátæk og hefðum engann veginn efni á að kaupa okkur milljón króna skuldahala. Krökkunum fannst við eitthvað skrítin og fóru en eftir sátum við í pælinum um hvert æska landsins stefndi og hve lífsgæðakapphlaupið í íslandingum væri búið að ná nýjum hæðum þegar börn vita ekki einu sinni hvernig það er að gista í tjaldi! Ekki lauk þessu þarna því við virðumst hafa verið umræðuefnið á svæðinu því skömmu seinna sáum við fólk standa rétt hjá og gjóa augunum til okkar. Svo kemur kona um sextugt og segir: rosalega eru þið lítil sæt fjölskylda í litlu dúllutjaldi. Ég sagði auðvitað konunni að við værum fátæk samkvæmt fyrri greiningu. Hún vissi ekki alveg hvernig ætti að taka þessu og tók uppá að hughreysta okkur með því að endurtaka hvað við værum miklar dúllur áður en hún hrökklaðist í burtu. Við Einar höfðum gaman af þessu og eyddum afgangnum af kvöldinu í að finna góð mótsvör sem við hefðum átt eða getað notað í báðum tilfellum.
Niðurstaðan er þessi: Eins gott að mæta ekki í tjaldi á tjaldsvæði ef þú vilt ekki verða fyrir aðkasti :)