Núna er Lille orðin viku gömul og tíminn hefur verið ótrúlega fljótur að líða. Hún er svo vær og góð og er duglega að drekka og sofa. Það er varla að maður viti af henni þar sem hún sefur í vöggunni sinni annaðhvort inní svefnherbergi eða hérna inní stofunni og rétt lætur smá stunur frá sér þegar hún vill fá meira að drekka eða þá ropa betur. Hún er að drekka á ca. 2-3gja tíma fresti og sefur þar inná milli og á nóttunni vaknar hún einu sinni milli milli 1-3 og svo aftur undir morgun. Núna síðustu 3 daga hefur hún náð að vera aðeins vakandi á kvöldin og er þá að skoða umhverfið í kringum sig en þá er Daníel yfirleitt farinn að sofa þannig að hann hefur misst af þessu hingað til. Maður vonar bara að þetta verði svona áfram því þetta er heldur ólíkt því þegar Daníel kom í heiminn.
Talandi um Daníel þá er hann búinn að vera að dansa eftir ansi þunnri lína hérna undanfarna daga enda kannski ekki við öðru að búast. Hann hefur hins vegar verið hinn allra ljúfasti við systur sína og finnst hún voða spennandi og er alltaf til í að kyssa og knúsa. Við foreldrarnir höfum reynt að taka á ástandinu með stökustu ró en auðvitað eru til takmörk hvað maður leyfir honum að komast upp með en okkur sýnist að það versta sé yfirstaðið.... allavegana í bili og hefur Daníel sýnt og sannað að hann kann líka að vera góður strákur. Í morgun fékk hann að koma uppí rúm til okkar þar sem Lille lá fyrir. Svo er hann voðalega hugsi og ég spyr hvort eitthvað sé að? Hann svara: "Ég er sko bara að reyna að hugsa hvað ég er að gera". Ég var hissa á þessu djúpa svari og spyr áfram og hann segir "Ég vil ekki sparka óvart í litlu systur og meiða hana". Þarna kom hann mér algjörlega í opna skjöldu þannig að ég táraðist alveg en þetta er nú boðskapurinn sem við erum búin að vera að predika yfir honum síðan að Lille kom heim. Hann hefur greinilega verið að melta þetta og vonandi tileinkað sér að einhverju leiti.
Jólin í ár voru þau yndislegustu sem ég man eftir held ég bara. Við vorum bara 4 hérna heima og borðuðum góðan mat við rólega stemmningu á aðfangadag og fórum svo til Öglu og Ragga á jóladag í hangikjöt. Ég get með sanni sagt að ég hafi ekki saknað jólanna heima með öllu tilheyrandi "jólstressi" og tilætlunarsemi. Það eru algjör forréttindi að geta lagt allt til hliðar og sagt að það eru önnur mikilvægari atriði sem hafa forgang á tíma minn og orku. Jólin komu þrátt fyrir að ekki væri búið að skrúbba allt hátt og lágt, baka nokkrar smákökutegundir, stressa sig í jólaumferð og bílastæðaleit fyrir utan verslunarmiðstöðvar og kaupa jólagjafir handa öllum. Reyndar lágu aðrara ástæður að baki því síðasta en það kemur samt útá það sama. Já, jólin komu og voru hugguleg og kærleiksrík hér í faðmi fjölskyldunnar þó svo að við höfum sleppt þessum hefðbundna undirbúningi í ár.
Ég ætla að nýta þenna póst líka til að þakka fyrir öll fallegu jólakortin og gjafirnar sem við höfum fengið send hérna út. Ég hef átt það til að vera dáldið utan við mig í samtölum við vini og ættingja og gjörsamlega steingleymt stundum að þakka fyrir okkur en ég kenni algjörlega "brjóstagleymsku(heimsku)" um þetta allt.

