Lífsins gangur

Óumflýjanlega er lífið að færast í eðlilegt horf eftir "brotthvarf" húsbóndans af heimilinu. Við Daníel erum að spjara okkur ágætlega verð ég að segja og þessi aukna vinna og álag er búið að venjast og ekki lengur álag þannig að ég finni fyrir því. Ég er ánægð með sjálfa mig að geta séð um hlutina sjálf og haldið heimilinu eðlilega gangandi fyrir mig og strákinn minn. Ég er búin að taka flest allt til nema að skúra þar sem ég sofnaði óvart í kvöld í rúminu hans Daníels í staðinn fyrir að taka til eins og ég geri venjulega á kvöldin eftir daginn. Já, ég er farin að vera allt í öllu hérna og fjarlægði meira að segja eina stærstu óléttu kóngulóarhlussu sem ég hef séð. Hún var hafði skriðið inn um gluggann og hékk makindalega fyrir ofan náttborðið hjá mér. Þurfti aðeins að tala við sjálfa mig og róa áður en ég réðst á hana með krukkuna en tókst verkið samt og nú getum við Daníel sofið róleg. Eftir á að hyggja þá hefði ég auðvitað átt að nota ryksuguna á hel%&$ið eins og maður gerði við hrossaflugurnar í gamla daga á Guðrúnargötunni.
Það er margt skrítið við að búa allt í einu ein eftir svona mörg ár í sambúð. Mér líður hálfpartinn eins og ég sé skilin... En það eru hins vegar margir kostir í stöðunni líka.

1. Ég er t.d. búin að skipta hjónarúminu í þrennt þar sem ég er með sitthvorn koddann á hverjum stað og ég færi mig síðan á milli eftir því með hvaða kodda ég er í stuði til að sofa með.
2. Ég þarf ALDREI að bíða eftir klósetinu eða sturtunni þó að ég geti því miður ekki lengur leyft mér að fara í sturtu á morgnana vegna Daníels.
3. Ég get breytt íbúðinni eins og mér sýnist og er t.d. búin að færa allt tölvudót inní vinnuherbergi þar sem það á heima.
4. oooooog mér dettur ekki meira í hug! Fyndið var alveg búin að finna fullt um daginn.

Ég finn líka að vinir og vandamenn láta aðstæður mína sig miklu varða. Ég er mjög þakklát öllum en í raun er ástandið ekki eins slæmt og ég hélt að það yrði og ég er alveg að bjarga mér ágætlega. Heimsóknir og símtölu eru hins vegar áfram vel þegin þar sem það eru takmörk sett hvað ég get rætt mikið við sjálfa mig.

Svona í lokin þá er Daníel að standa sig vel í leikskólanum í aðlöguninni. Á morgun á hann að vera fram yfir hvíldina og það verður spennandi að sjá hvort hann sé tilbúinn að leggja sig með krökkunum. Hann virðist samt vera dáldið lítill í sér á köflum enda miklar breytingar bæði heima og að heiman hjá honum og hann er búinn að vera dáldið á flækingi undanfarna daga þar sem ég þarf líka að vinna þótt hann sé í aðlögun. Ég reyni að gera eitthvað skemmtilegt með honum þegar við erum komin heim og veita honum næga athygli. Vonandi gengur þetta yfir fljótlega.