Hérna í húsinu okkar í Svarthömrunum búa tveir sætir kisar. Annar er útikisi sem heitir Simbi og hinn er innikisi og heitir Líf. Daníel er voðalega hrifin af þeim og þegar þeir verða á vegi okkar þá kemur sko ekkert annað til greina en að stoppa og klappa þeim og strjúka. Simbi er alltaf til í að koma til okkar enda mesti ljúflingur og ótrúlega kelinn. Maður verður samt að passa að Daníel verði ekki of ákafur (sem gerist oft) og rífi í feldinn! Hann kallar alltaf þegar hann sér Simba: Disi! Disi! og bendir með puttanum. Hann minnir mig nú á þegar ég var lítil eða kannski meira á sögurnar sem ég hef heyrt af sjálfri mér. Það var einmitt líka kisi í Háaleitinu þegar ég var lítil sem hét Sveipur. 
Hann lét sig sko hafa það að ég var alltaf að kjassast í honum og bera hann frá einum stað á annan og svo til baka. Það eru meira að segja til myndir af honum þar sem ég er búin að troða honum í dúkkukerruna mína og er að keyra hann. Við skulum sjá til hvað Simbi endist lengi, ætli ég þurfi ekki að fara að múta honum með einhverju góðgæti til að hann láti sig ekki hverfa.
Annars held ég að börn hafi mjög gott af því að alast upp í kringum dýr þar sem þau læra að umgangast aðarar lífverur og bera virðingu fyrir þeim. Vonandi fáum við okkur kannski kisu eða eitthvað annað dýr þegar við komum aftur heim frá DK.
1 ummæli:
Það er alveg endalaust hægt að horfa á hann leika sér með þennan kött.
En,já mér finnst það nú dáldið grimmt að fá sér dýr bara til að eiga það í ár. Svo þarf maður víst nú til dags að vera búin að fara í ofnæmispróf áður en maður f´r sér dýr inná heimilið, allir með ofnæmi. Bróðir minn þurfti að losa sig við hundinn sem þau fengu sér og áttu í ár útaf ofnæmi og það fór sko alveg með strákana.
Skrifa ummæli