Vá hvað þetta er hóflega orðað miðað við að ég hef nákvæmlega ekkert að segja. Veit ekki einu sinni hvort ég muni getað klárað þessa færslu þar sem að Einar er að spila á gítarinn og sjónvarpið er líka í gangi og ég finn ekki fjarsýringuna. Verð að muna kaupa ól á fjarstýringuna eða raddstýringu á sjónvarpið eða kannski bara líma fjarstýringuna við borðið næst þegar ég finn hana...Allavegana þá gengur verkefnið svona lala en leiðbeinandinn okkar er ekkert að leiðbeina okkur. Ég efast meira að segja um að hann geri sér almennilega grein fyrir um hvað verkefnið er. Fyrir utan það þá er maðurinn HAGFRÆÐINGUR og hefur lítið vit og örugglega enn minni áhuga á vörustjórnun. Við verðum bara að halda okkar striki og vona að við séum á réttri leið þar til við fáum eitthvað svar frá manninum sem er yfir lokaverkefnunum.
Daníel greyið er dáldið lítill í sér þar sem hann er að taka jaxl og þess vegna mjög órólegur. Á fimmtudagsnóttina þurfti ég í fyrsta skipti síðan hann fæddist að ganga um gólf með hann heillengi þar til hann sofnaði. Greyið litla.
Annars gengur "mittisminnkunin" ekkert sérstaklega vel fyrir utan mataræðið. Þannig er að einhvernveginn tókst mér að skadda mig eitthvað í liðþófanum í hægra hné og er ég búin að vera hölt og finna til síðustu 6-7 vikur þó þetta fari nú skánandi. Ég er að fara í segulómun á mánudaginn og þá verður hægt að ákveða hvort það verði eitthvða gert í þessu eða hvort ég verð látin skjögra þar til þetta lagast af sjálfu sér. Veit varla hvort er betra eða kannski verra en ef það verður gerð aðgerð þá er þetta bara pínupons, tvö smágöt sitthvoru megin og allt gert í gegnum þau. Ég bara skil ekki hvernig mér tókst að fara að þessu, þetta flokkast víst til íþróttameiðsla og ég held að við vitum öll´að ég er ekki beint neinn íþróttaálfur.
Ég er byrjuð að taka strætó í og úr vinnunni núna. Ég bara hef það ekki í mér að láta Einar og Daníel hanga í meira en hálftíma í bíl á dag bara til að skutla mér og ná í mig. Það sem ég hef hins vegar tekið eftir síðan ég byrjaði að taka bössinn er hvað það er lítið stoppað fyrir manni á gangbrautum. Ég man þegar ég var að labba með Daníel í vagninum í den og þá var maður ekki einu sinni kominn að gangbrautinni þegar bílarnir fóru að hægja á sér. Núna er maður eiginlega í svona chiken við bílstjórana, hvor gefur undan? Hver gefur í? Ætli maður komist lifandi yfir götuna? Í raun er þetta hápunktur lífs míns þessa dagana.









